KEPUTUSAN kerajaan untuk tidak melaksanakan ujian diagnostik kemasukan Tahun Satu dilihat sebagai langkah berhati-hati bagi melindungi kesejahteraan psikologi kanak-kanak, khususnya pada usia enam tahun yang mana masih berada dalam fasa perkembangan emosi awal.
Dari sudut positif, ketiadaan ujian itu mengelakkan pelabelan awal terhadap kanak-kanak sebagai “lemah” atau “tidak layak”, sekali gus mengurangkan risiko diskriminasi dan tekanan emosi yang boleh memberi kesan jangka panjang pada minat mereka terhadap pembelajaran.
Langkah itu juga selari dengan prinsip pendidikan inklusif yang menjamin akses pendidikan kepada semua kanak-kanak tanpa tapisan awal sebagaimana diamalkan di banyak negara maju yang menekankan kesaksamaan dalam pendidikan asas.
Selain itu, keputusan tersebut juga membantu mengelakkan pembentukan sistem kasta pendidikan secara tidak langsung yang mana kanak-kanak daripada latar belakang sosioekonomi berbeza mungkin terkesan secara tidak adil jika ujian dijadikan syarat kemasukan.
Dari perspektif ibu bapa, dasar itu memberi kelegaan kerana menghapuskan kebimbangan terhadap tekanan akademik terlalu awal, sekali gus membolehkan kanak-kanak menikmati proses peralihan semula jadi daripada prasekolah ke alam persekolahan formal.
Namun, dari sudut negatif, ketiadaan ujian diagnostik awal boleh menyukarkan pihak sekolah mengenal pasti tahap sebenar penguasaan asas seperti literasi dan numerasi dalam kalangan murid Tahun Satu.
Guru berkemungkinan berhadapan cabaran besar apabila murid berada pada tahap keupayaan yang terlalu berbeza dalam satu bilik darjah, sekali gus menuntut pendekatan pengajaran yang lebih kompleks dan memerlukan sokongan tambahan.
Tanpa penilaian awal yang tersusun, intervensi khusus untuk murid yang lemah mungkin lewat dilaksanakan, menyebabkan jurang pembelajaran menjadi semakin ketara apabila mereka melangkah ke Tahun Dua dan seterusnya.
Keputusan itu juga menimbulkan persoalan mengenai kesiapsiagaan sistem sokongan di sekolah, termasuk jumlah guru, latihan pedagogi dan sumber pengajaran yang mencukupi untuk menangani kepelbagaian tahap murid.
Dalam konteks sekolah bandar yang padat murid, ketiadaan penilaian awal berstruktur boleh menambah beban guru yang sedia ada, sekali gus menjejaskan keberkesanan proses pengajaran dan pembelajaran.
Kritikan turut timbul apabila keputusan itu dianggap sebagai reaksi kepada tekanan awam, sekali gus menimbulkan persepsi bahawa dasar pendidikan diumumkan tanpa kajian mendalam dan perancangan pelaksanaan yang menyeluruh.
Bagaimanapun, pendekatan alternatif seperti penilaian berterusan selepas murid memasuki sekolah boleh dianggap lebih fleksibel dan bersifat pembangunan (developmental), bukannya bersifat menghukum atau menapis.
Kejayaan dasar itu amat bergantung kepada keupayaan Kementerian Pendidikan menyediakan mekanisme sokongan berkesan, termasuk kelas pemulihan, nisbah guru-murid yang munasabah serta pemantauan rapi pada tahun-tahun awal persekolahan.
Secara keseluruhan, keputusan tidak melaksanakan ujian diagnostik kemasukan Tahun Satu adalah langkah progresif dari sudut kemanusiaan dan kesaksamaan, namun memerlukan pelaksanaan sokongan yang kukuh agar matlamat meningkatkan kualiti pendidikan asas tidak terjejas.