BARISAN Nasional (BN) dan UMNO berpotensi kembali menjadi 'kingmaker' serta kuasa dominan menjelang Pilihan Raya Umum ke-16 (PRU16), berdasarkan analisis dua penganalisis politik, Prof Datuk Dr Sivamurugan Pandian dan Mujibu Abd Muis.
Laporan muka depan Sinar Harian pada Selasa menilai dinamik politik semasa yang menyaksikan kedua-dua gabungan utama, Pakatan Harapan (PH) dan Perikatan Nasional (PN), dilihat memerlukan sokongan BN bagi memastikan kestabilan pentadbiran atau pembentukan kerajaan.
Pengiktirafan terhadap kedudukan BN sebagai kingmaker membuktikan gabungan itu masih mempunyai leverage atau kuasa tawar-menawar yang tinggi dalam percaturan politik tanah air.
Pendekatan strategik berkenaan membolehkan BN bukan sekadar menjadi rakan sekutu biasa, sebaliknya bertindak sebagai penentu utama kestabilan kerajaan Persekutuan.
Selain itu, kejayaan BN mengekalkan momentum di beberapa kawasan serta dalam pilihan raya negeri (PRN) lalu menunjukkan keupayaan jentera akar umbi UMNO untuk menarik semula sokongan pengundi Melayu.
Fleksibiliti BN untuk bekerjasama dengan PH di peringkat Persekutuan, sambil mengekalkan ruang perundingan bersama PN, memberikan kelebihan dari segi kepelbagaian pilihan politik atau strategic options.
Kedudukan itu turut mengukuhkan persepsi bahawa pentadbiran yang stabil di Putrajaya sukar dicapai tanpa penglibatan aktif dan komitmen daripada BN.
Dari sudut positif, penglibatan BN sebagai pasak kestabilan memberi ruang kepada parti berkenaan menuntut kerusi dan kedudukan strategik dalam kerajaan akan datang.
Bagaimanapun, kebergantungan kepada status 'kingmaker' juga boleh mendedahkan BN kepada persepsi bahawa parti itu hanya bertindak atas dasar oportunisme politik.
Risiko kekeliruan dalam kalangan pengundi akar umbi turut tinggi apabila wujud perbezaan jalinan kerjasama antara peringkat Persekutuan dan negeri.
Model kerjasama yang berbeza di negeri seperti Johor atau Negeri Sembilan, misalnya, boleh menimbulkan ketidaktentuan persepsi pengundi terhadap keikhlasan gabungan berkenaan.
PN juga boleh memanfaatkan keadaan itu untuk mengkritik BN kerana bersikap ‘bermuka-muka’ atau tidak konsisten dalam menentukan hala tuju politiknya.
Di samping itu, jika BN terlalu bergantung kepada peranan 'kingmaker' tanpa membawa naratif reformasi dalaman yang jelas, sokongan pengundi atas pagar mungkin sukar dipulihkan sepenuhnya.
Terdapat juga risiko kekecewaan dalam kalangan penyokong PH sekiranya kerjasama dengan BN dilihat lebih berasaskan tuntutan kuasa berbanding agenda perkhidmatan kepada rakyat.
Persaingan sengit merebut kerusi tradisi Melayu antara UMNO, Pas dan Parti Pribumi Bersatu Malaysia (Bersatu) kekal menjadi cabaran utama yang boleh mengurangkan dominasi BN di lapangan.
Analisis itu menunjukkan keupayaan BN untuk kembali dominan amat bergantung kepada sejauh mana jentera parti mampu menterjemahkan kuasa tawar-menawar berkenaan kepada kemenangan kerusi.
Jika BN gagal mengekalkan momentum sokongan akar umbi, peranan sebagai 'kingmaker' mungkin hanya wujud di meja rundingan dan bukannya di peti undi.
Di peringkat dalaman, cabaran menyatukan pandangan pelbagai pimpinan BN mengenai hala tuju PRU16 turut menjadi ujian kritikal.
Kesimpulannya, analisis kedua-dua penganalisis itu meletakkan BN di persimpangan strategik yang mempunyai potensi besar, selain risiko politik yang saksama.
Kejayaan BN bergantung kepada strategi politik yang matang, kejelasan mesej kepada pengundi dan keupayaan mengekalkan kestabilan tanpa mengorbankan prinsip parti.